بهارا بنگر این خاک بلا خیز -که شد هر خاربن چون دشنه خون ریز

بهارا بنگر این صحرای غمناک-که هرسوکشته یی افتاده بر خاک

بهارا بنگر این کوه ودر و دشت-که از خون جوانان لاله گون گشت

بهارا دامن افشان کن ز گلبن-مزار کشتگان را غرق گل کن

میان خون وآتش ره گشاییم-از این موج و از این طوفان برآییم

دگر بارت چو بینم شاد بینم-سرت سبز ودلت آباد بینم

….